Wat een rotjaar, dacht ik een maand geleden, 2011 is gewoon de voortzetting van 2010, grijs, nat, neerslachtig, slapeloos, mails die de verkeerde richting uitgaan, eindeloze formatiegesprekken, dezelfde sujetten in de media, niemand die oplossingsgericht bezig is.

De troost kwam uit den Oriënt. Er gebeurden mooie dingen in Tunesië en Pyramidistan, en nu broeit revolte in Jemen, Bahrein, Libië en wie weet in al die half- of heel-theocratische dictaturen. Nou ja, mooie dingen, alles samen zijn in de verschillende landen al honderden mensen om het leven gekomen. En in het sinistere Libië dreigt een bloedbad. Om Urbaan De Becker (radiocoryfee) te citeren: altijd iemands zoon, broer, zus, moeder, man, vrouw.
En de omwenteling wacht op voltooiing. Ben Ali heeft een Moebarakske gedaan, en Moebarak een Benalietje, de 2 zijn naar verluidt ziek, omdat FN-Herstal geen zwarte haarverf meer mag leveren. Voorlopig begeleidt het leger de 2 landen naar democratie. Als dat maar goed afloopt.

Ontroerende beelden

Hoedanook, ik heb ontroerende beelden gezien die ik mijn hele leven niet zal vergeten. Koptische christenen en moslims die hand in hand, behangen met hun religieuze parafernalia, en zwaaiend met het heilig boek, actie voeren. Betogers die zelf het Tahrir-plein schoonmaken en opblinken. Zelden zijn meer domme clichés gesneuveld over Arabische mensen, en dus ook over moslims, als sinds Nieuwjaar.

De Grote Prijs Formule 1 in Bahrein is afgelast. Als in alle dictaturen waar Ecclestone met autootjes speelt een paar weken voor de race een opstand uitbreekt, zal de Arabische lente ook heilzaam zijn voor het milieu.
Maar er is ook drama. Het wanhopige hulpgeroep van betogers aan de GSM in Benghazi. De waanzin van Khadaffi en zonen.

Op reis gaan

Wat kunnen wij doen? Zijn wij veroordeeld tot toekijken? Helemaal niet. We kunnen zo snel mogelijk op reis naar de nieuwe democratieën, en niet alleen naar Charm-el-Cheikh of Djerba. En we moeten onze economische en politieke leiders aanporren om daar onverwijld te investeren, en de deur naar Europa open te zetten.

Een van de mooiste reizen die mijn vrouw en ik ooit maakten was in september 1996 naar het voormalige JoegoSlavië. Voor het eerst na de oorlog was daar opnieuw toerisme mogelijk, maar quasi niemand daagde op. In ons geval werd het een uitzonderlijke ervaring, ook omdat de smeulende sporen van de oorlog nog op veel plaatsen zichtbaar waren. Een kampeerterrein waar we ons tentje opvijzelden, bleek een vluchtelingenkamp te zijn voor Kroaten die wachtten tot ze weer naar Vukovar konden.

In Knin in wat ik gemakshalve oost-Slaolië noemde, heerste nog de ruwe zeden van Servische milities en smokkelaars, gebraden vrouw aan ’t spit ondermeer. Maar de kapper bij wie ik mijn baard liet trimmen in Dubrovnik was zo verrukt dat hij mij de rest van de dag overal trakteerde. Het kostte hem een veelvoud van wat ik hem had betaald, inclusief fooi, en de herstelling van zijn kapotgeschoten spiegel was nog niet voor die herfst.

In lege pensions en Zimmer Freis aan verlaten kusten kreeg mijn vrouw al bij het ontbijt, wat zeg ik, ongekleed in de badkamer, sljivovica aangeboden. En bij het avondmaal speelde de restauranthouder toeristische video’s uit Tito’s tijd, met idyllisch wuivende grashalmen.

Op naar het Tharir-plein

Nu willen we zo snel mogelijk voor het eerst naar dat Tahrir-plein, en aangrenzende rivieren, en opnieuw naar Tunesië, waar de mensen genetisch bepaald al gastvrij en hartelijk zijn. Lezer, mag ik u de raad geven om hetzelfde te doen. Je zal het je niet beklagen. De autochtonen daar hebben het nodig, laat hen niet in de steek. Praat met hen, discussieer.

De omwentelingen in de landen van 1001 nacht vervullen ook de Arabische migranten bij ons met trots en nieuwe identiteit. Daar moeten we op anticiperen. Grijp de anti-racistische kracht die uitgaat van de strijd voor de heilige democratie nauwelijx 2 of 3 uur vliegen hiervandaan. Stop de discriminatie, het gezanik over hoofddoeken en moskeeën. Stuur je kinderen naar scholen waar veel maghreb-kinderen zitten. Nodig die uit om te komen spelen.

Gouden kansen

Als democratie welvaart betekent, dan liggen daar voor ons bedrijfsleven gouden kansen voor het grijpen. KBC, Bekaert en Barco, staar je niet langer alleen maar blind op China en India. De Arabische en islamitische wereld bestaat uit meer dan een miljard potentiële consumenten en medewerkers. Investeer daar! De Noord-Afrikanen weten nog wat een Peugeot 504 is.

En dat investeren zou al een stuk vlotter gaan als die nieuwe democratieën vlakbij ons uitzicht zouden krijgen op Europees lidmaatschap. Te beginnen met Turkije, de poort tot die boeiende en wie weet ook bloeiende wereld. Het zou een onvergeeflijke vergissing zijn om Turkije, zelf een economische groeipool, op basis van rafelige ranzige argumenten buiten te houden. Europa krijgt maar 1 dergelijke kans. Onze erfgenamen zouden het ons bijzonder kwalijk nemen als we onszelf afsluiten van een half continent.

Mare Nostrum

Van de oude Grieken over de Romenien en de kruisvaarders tot Erwin Rommel en veldmaarschalk Monty wisten het: de Middellandse Zee is onze Mare Nostrum. Aan weerszijden van de Mediteranue is het zo nu en dan Europa. Nu bij voorbeeld.

Ook de Middellandse zee-staat Israel hoort er uiteraard bij. EU-lidmaatschap zal een steviger basis van stabiliteit vormen dan steunen op corrupte heersers. De zurige reacties van Israel op de gebeurtenissen bij de buren ontgoochelen verschrikkelijk. Toch raar dat het land dat zegt de enige democratie te zijn in een oceaan van dictaturen, geen volksbevrijding aan de grens wil. Israel is meer bevriend met regimes dan met reële volkeren.

En voor de figuren die vinden dat er hier te veel Turken en Tunesiêrs leven en dat die beter weer naar hun land van herkomst trekken…Goed zo! Als die landen democratisch en welvarend zijn, zullen er vele duizenden van bij ons weer naar daar trekken. Als we die landen buiten houden, en extremisme en andere dictaturen een kans geven, zal een nieuwe volksverhuizing van daar naar hier ontstaan.

Jammer dat België geen Europees voorzitter meer is, maar het richtingloze Hongarije. Anders had Steven Van Ackere zich met hart en ziel kunnen inspânnen voor hun en ons welzijn, voor vrede, vrijheid en veiligheid.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod