Deze week heb ik mijn krant ondergekotst. Neen, het kwam niet door een overdadige consumptie van Sint-chocolade en marsepein, bij ons brengt de Heilige man alleen houten games uit Zweden en Tsjecho-Slowakije. Het had wel degelijk te maken met een opiniestuk, waar ik overigens niets wijzer van werd, in een zelfverklaarde kwaliteitsgazet.

Uiteraard was het een mening over de ellendige politieke formatie. De auteur, die mij al vaker op de zenuwen werkte met zijn nooddruft om origineel te wezen, citeerde de N-VA, zonder de bron te noemen. Letterlijk: de N-VA verweet Elio Di Rupo dat hij de zaken al te vrouwelijk aanpakte, dat hij niet penetreerde. Nu Johan Vande Lanotte doorduwt, lijkt het weer niet goed.

Vulgair

Ik herinner mij niet dat iemand van de N-VA zoiets idioots heeft gezegd. En indien toch, dan is er geen enkele reden om dat soort vulgaire triestigheden te herhalen. Sorry dat ik het wel deed. Ik vrees dat de auteur een onbewaakte off the record uitspraak nogal vrij parafraseert, of dat zijn eigen smoezelige verbeelding aan het werk schoot. Soms krijgt een mens heimwee naar AVV-VVK. Of naar de onthechte ideeën van koning Stokstaartje Boudewijn.

Voor zover ik weet heeft N-VA niet geprotesteerd of ontkend. Over hun behandeling in die krant mogen ze ook niet klagen verder. Een of andere derderangs N-VA’er zou zoiets uiteraard wel kunnen zeggen. ‘t Is een echte ventenpartij toch? Ook op dat vlak is het Vlaams-nationalisme tragisch ver weggezeild van de frisse en nogal feminine VolksUnie.

Verwerpelijk

Van 2 zaken heb ik echt genoeg. Vooreerst van voetbaltermen in de politiek. Het is niet omdat de formatie nu helemaal op een soort Beerschot-nivo sukkelt, dat we die clichés over ploegsport en buitenspelvallen en strafschoppen en de balzak die uiteraard in het andere kamp ligt naar de politiek moeten transfereren.
Ten tweede, laat de pornificatie maar aan Berlusconi. Ik denk dat bij ons de minister van oorlog de eerste was om zijn tegenstanders met gore opmerkingen de mond te snoeren. Ja, de man die nu para’s naar Ivoorkust stuurt. Per bus. In jassen van 125.000 euro ’t stuk.

En terwijl ik nu toch de pezewever uithang: ik krijg ook het dun van de erotisering van reclame en media. Hoe minder de vrouw er toe doet, hoe meer ze rolbevestigend mag opdraven of gaan liggen.

Jongentjes-onder-elkaar

De termen in het opiniestuk dat mijn maag deed keren, zijn om nog meer redenen verwerpelijk. Di Rupo afschilderen als een te vrouwelijke figuur, hoe misselijkmakend onnozel kan je zijn, hoe geeuwverwekkend saai. En de stoere Noordzeekapitein Vande Lanotte stoot er wel op los. Watch out ladies, here comes the Royal bemiddelaar.

Mens, zijn we echt bijna 2011? Wat is dat voor een 19de eeuwse visie? Alsof seks alleen maar deugt na penetratie. Dat beschamende jongentjes-onder-elkaar-sfeertje. Politiek, voetbal en vettigheid. Alleen de auto’s ontbreken nog.

Het is mijn innigste wens dat volgend jaar die kwota voor vrouwen en allochtonen er echt komen op de openbare omroep. Onlangs begon het televisiejournaal met 10 minuten Vlaemsche mannen met das. ’t Ging over een dalende rentevoet, en de aanvallen van beleggers tegen de staatsschuld van zwakkere euro-landen.

Spelen op de beurs, speculeren, een bezigheid van verveelde nerds. Kan Europa dat simpelweg niet verbieden? Vrouwelijke economische redacteurs zouden het wellicht over de mens achter en tussen de cijfers hebben.

Meer vrouwen

Ik wil vrouwen als hoofd- en eindredacteur, en als politieke verslaggever. Wat een verademing als Goedele of Liesbeth of Nina het over de verduidelijkingsopdracht hebben. Ik begrijp het dan zo ongeveer. Het gaat eens niet over conflictjes en lekken en strategietjes.

Mijn hooggeachte gewaardeerde uitgeputte collega’s wetstraatwatchers mogen van mij hun zuurverdiende kerstvakantie NU aanvatten. En ik gun hen graag rust tot aan de vooravond van de vorming van een regering. Zonder dagelijkse commentaren en speculaties en insinuaties en primeurtjes en opiniepeilingen en incidentjes en twitters en verdwaalde mails en pathetische reacties daarop zullen de onderhandelaars het stukken makkelijker hebben. Het woord kaakslag mag dan verdwenen zijn uit het nationalistische vocabularium, we zitten weer dicht in de buurt van dat soort verongelijktheid.

Trouwens onderhandelaars, bestudeer eens de Vlaamse geschiedenis! De weg naar autonomie is er een van stappen en compromissen, en daarom hebben we op dit ogenblik de meest verregaande zelfstandigheid voor een regio op ons continent. Tegen splitsing van BHV, een striktere asielwet, 16 miljard extra naar de deelgebieden en 45 procent van de personenbelasting zelf beheren, een van de grootste communautaire doorbraken ooit zou dat zijn, zeg je als Vlaamse partij JA! En vorm nu een regering verdomme.

Waar we wel goed in zijn

Als de onderhandelingen uiteindelijk mislukken, waag het dan niet om verkiezingen te organiseren! Wie heeft trouwens het recht om daarover te beslissen. Nee, laat koningin Paola dan maar eens een vrouwelijke bemiddelaar aanwijzen, die met de politieke topdames gaat samen zitten.

In afwachting dat onze politieke leiders het woord responsabilisering echt begrijpen, kunnen we het in de media hebben over die zaken waar we wel goed in zijn. Over die Vlaams-Marokkaanse ondernemers bij voorbeeld die met hun halal-producten scoren in het buitenland. Heel slim van die jonge toekomstgerichte bedrijfsleiders om zich eens niet blind te staren op China en India, maar de potentiële groeimarkt vlakbij te bekijken. Lekker! Marokkaanse medemensen zijn ook Bourgondiërs.

En over cultuur. Er lopen nu zeker 10 tentoonstellingen van wereldniveau bij ons, verschillende in elkaar gebokst door vrouwen. Van Eyck tot Dürer is nog maar net open en er daagden al 50.000 bezoekers op. Van Hemel en Hel, de Dood in de middeleeuwen, daarvoor komen terecht helder menigten naar het Jubelparkmuseum. Mannen EN vrouwen.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod