Luister, jouw liedje! Dat zegden mijn ouders mij begin jaren 60 als op de radiocentrale of uit de tuitelige luidspreker van een omroepwagen tijdens een wielerwedstrijd voor internationale liefhebbers de hymne Ik Ben Zo Eenzaam zonder Jou weerklonk. Dat was helemaal mijn liedje niet, het was het hunne, maar dat gaven ze niet toe. Alsof ik als 7-jarige zou weten wat Niets kan mij Binden bij mijn Vrinden betekent.
Als puber moest ik uiteraard niets hebben van Will Tura. Mijn zus hield wel van die zingende prins, ik van de weeromstuit niet. Ooit schreef ik een lezersbrief tegen de Porsche-rijdende liederaar uit Veurne in de Joepie, wellicht een van de eerste nummers van dat nog altijd bestaande maar erg onzichtbare blad.
Maar ik moest toegeven dat ik het heel nobel van Arthur Blanckaert vond dat hij naar de middelbare school van mijn zus afzakte om hun Broederlijk Delen-actie een duw in de rug te geven. De opbrengst was groot. Mijn wereldverbeterachtigheid haalde het van mijn muzikale afkeer. En die op foto vastgelegde innige omhelzing met Will zal mijn zus wel nooit vergeten.
Will Tura is ruim een halve eeuw bezig en kende nooit enige concurrentie van betekenis. Willy De Gieter, Paul Severs, Bart Kwaëll, Luc Steno-Dactylo, Jo Vally, geen enkel liedje van die lui wil je nog eens horen. Maar als Hopeloos zou weerklinken, zette ik de radio luider.
Tura speelt op zijn minst in de categorie van Louis Neefs, ja zelfs van Adamo. Goed, zijn dictie was nooit perfect, soms zelfs een beetje potsierlijk, hij heeft draken van nummers gebracht, Mo vent toch onder meer. Als hij Presley, Sinatra of Nat King Cole coverde, ging het haar op mijn tenen overeind staan. En in Wallonië noch in Nederland brak hij door.
Eén keer heb ik een concert van Tura bijgewoond, in 1985, met mijn zus en moeder in het casino van Middelkerke, een thuismatch. Het was een cadeau van de kinderen aan ons moeder, dat verdiende ze wel, de schat. Piekfijn verzorgd en professioneel gebracht zong Will en speelde hij piano met volle inzet, 3 uur lang.
Wat mij zeer kon charmeren: hij deed af en toe vrij relativerend en ironisch over zijn oeuvre. Hij parodieerde zowaar een paar eigen nummers, onder meer het eeuwige Eenzaam zonder jou. Met de Airhostess in een DC6 had hij overigens al bewezen dat hij over humor beschikt. Trouwens, iedereen die Will wel eens interviewde, om het even waarover, vond altijd een beminnelijke man aan de andere kant van de microfoon.
Weing later hadden we nog een cadeau voor moeder: Turalura. Of ze echt hield van die rockversies heb ik nooit begrepen, de plaat was ook erg ongelijk. Maar alleen al voor de monumentale versie van Linda door Bart Peeters en Danny Lademacher is Turalura een mijlpaal. Onder de melige en dwaze sentimentele teksten en gekandijsuikerde melodieën, zaten vaak heus wel echte composities en songs die overeind bleven. Denk aan In de Koolmijn, en, Nog 20 Minuten Geduld. Will Tura had een MTV-unplugged moeten krijgen.
Ik kan er niets aan doen, maar als ik nog eens Will Tura hoor, wat overigens zelden gebeurt, schiet mijn gemoed vol, en vraag ik mij af of mijn moeder zaliger ook luistert. Wie mijn ouders, tantes, en al die lieve verdienstelijke vrouwen van hun generatie kan verblijden, sluit ik in mijn hart.
Tot spijt van wie het benijdt, de nu 70-jarige Tura is echt wel een stuk van de soundtrack van wie geboren is tussen de jaren 50 en 90. Mijn kinderen kennen hem echter helemaal niet, Eddy Wally wel bizar genoeg.
Staat Will Tura op Youtube? Twittert hij? Bestaan er Arme Joe- en El Bandido-games? En komt Dona Carmella Gonzalez soms nog op de thee bij Fabiola di Mora Y Aragon?
Hugo Claus, de Will Tura van onze literatuur, had ook een boon voor de schlagerzanger. Na de hele heisa over de dood van Boudewijn verklaarde hij: geen kwaad woord over Will Tura, het schijnt dat hij onlangs een koddig lied zong op een begrafenis.
Nu dus TuraLura 2, met een nieuwe jonge lichting popmuzikanten. Arno, die er 20 jaar geleden al bij had moeten zijn, vertolkt Eenzaam zonder jou, wie of wat anders? Voordeel is dat al die liedjes nu weer af en toe in de ether zullen zijn.
En als ik iets mag vragen voor als TuraLura2 over enkele maanden wegdeemstert uit de belangstelling…Muzieksamenstellers, van Radio 1 vooral, als je voor de derde keer op 1 dag werktuiglijk grijpt naar Frank Van der Linden, Stijn Zeures, Luc De Vos of Rick De Geeuw, aarzel even, en draai dan 797204…
Inderdaad Lucas, waarschijnlijk door ouder worden begrijpen we de inhoud van Will Tura zijn teksten veel beter. Ik ben oa fan van stevige rock muziek en kon vroeger totaal niet naar Will Tura luisteren. Maar ben ondertussen de 40 voorbij, zeer gelukkig getrouwd, heb 2 kinderen van 6 en 3, en een 3e op komst …. als ik nu Will Tura sommige van zijn liedjes hoor, kan ik intens luisteren … zou vroeger ondenkbaar zijn geweest!
Ik heb de TuraLura2 intervieuws/liedjes beetje gevolgd op Radio 1 …. super!
Ja, of tien keer op een dag “I got better things to do” of “I need a dollar” op radio 1… da’s echt om turalureluurs van te worden…
Geweldige column, Lucas! Altijd met een lach en een traan…
Mooi geschreven, en die laatste alinea is 100% juist!
Enne… ik jengel ook altijd mee als ik Hopeloos nog een keer op de radio hoor… dat heeft zo’n een gezapig ‘eireke’…
Wat ik stond te zingen op een straatpodium in de Smedenstraat te Brugge – héél in het begin van de jaren zestig : ‘Ik ben zo eenzaam zonder jou’ schalde net door de straatluidsprekers – dat was : ‘Hier staan tot afscheid weer de broers.’ Ik was toen een jaar of 13. Mijn vader had mij dat podium opgejaagd en mijjn kamp-scoutslied – want dàt was het – moet daar héél bizar geklonken hebben. – Wat ik vooral miste, kort daarop, dat was applaus van de toeschouwers om mij heen. Straffer : ik kreeg de neiging om het héél snel op een lopen te zetten. Mijn vader en ik hebben alleszins niet op ‘de prijsuitreiking’ gewacht. – ‘Will Tura verdiende die’, vond ik tóén al. (Tussen twee haakjes gezegd : later bleek ik nogal uit te blinken in veldlopen voor niet-bij-een-club-aangeslotenen. Toen ik in 1971 bijvoorbeeld de ‘Volkscross’ won in de Koude Keuken te Sint-Andries-Brugge (een organisatie van ‘Olympic Brugge’, de plaatselijke officiële atleten-club) ‘herinnerde ik mij’ dat ik óóit toch wel beter kon zingen dan hardlopen; maar dat ik misschien wél snellere bénen had dan Will Tura. In ieder geval heb ik mij – ondanks herhaald verzoek van een paar atletiekclubs, mij nooit willen bij een ‘loopclub’ laten aansluiten. – Maar zangverenigingen kwamen mij nooit vragen…)
(Roeselare, 29 september 2010) Johan Bovyn.
Mag ik aan radio 1 ook vragen om Eva De Roovere even opzij te willen leggen aub?
Ik kruip even in de pen om mijn volle steun te betuigen aan de bloggers die het ook al lang op de heupen werkt dat men op radio één dagdagelijks steeds dezelfde honderd platen grijsdraait. Het begint me zo de keel uit te hangen dat ik al een paar keer het plan heb opgevat om een protestbrief te schrijven over die vreselijk eenzijdige muziekkeuze, maar ik dacht dat ik misschien de enige zeurpiet zou zijn. Nu blijkt dat er zelfs op de VRT mensen zijn die het ook in de gaten hebben (bedankt Lucas). Alle programma’s op één lijken op elkaar, ik vraag me soms af of Peeters & Pichal dan geen andere muzieksmaak hebben dan die eenheidsworst die van ’s morgens tot ’s avonds wordt afgedreund. Vooral voor de eerste plaat na het nieuws of na het halfuurnieuws wordt steeds uit hetzelfde platenvaatje getapt, en het zijn niet alleen recente platen maar ook een aantal oudere die steeds opnieuw worden opgevist, het lijkt er op of van de laatste 50 jaar er maar een paar tientallen platen de moeite van het draaien nog waard zijn. Mensen die op informatie belust zijn, zijn hoe dan ook aangewezen op één, maar die moeten zich dan die onbeschrijfelijk eenzijdige (en dan op de koop toe alleen maar angelsaksische) muziekkeuze laten welgevallen tot ze er horendol van worden. We kunnen misschien eens met zijn allen een lijst opstellen van platen die vanaf nu nooit meer mogen gedraaid worden, omdat ze al veel te veel aan bod zijn geweest en we ze niet langer meer kunnen verdragen. Anderzijds een verlanglijst van waardevolle platen die we nog nooit op één hebben gehoord, terwijl ze dat wel verdienen. Om maar een voorbeeld te noemen : er was een periode dat we als enige Franstalige zangeressen tot vervelens toe Carla Bruni en Axelle Red kregen voorgeschoteld, terwijl ik op onze vaderlandse zender nog nooit een plaat van Lara Fabian heb gehoord, toch een zangeres met Belgische (zelfs Vlaamse) roots, bovendien met de grootste platenverkoop van alle Belgische zangeressen ooit en wereldwijd behorend tot de absolute top. En zo zijn er nog tientallen anderen voorbeelden. Vanwaar die twee maten en twee gewichten, wie houdt die touwtjes bij de VRT zo eenzijdig in handen ? Een onderzoek dringt zich op !
Het nummer “20 minuten geduld” is niet van Will Tura, maar wel van Shel Silverstein. De originele titel is “25 minutes to go”.
En ook “797204″ is niet van hem ,maar geschreven door Justin Tubb en bekend geworden door Hawkshaw Hawkins. De originele titel was “Lonesome 77203″. En ‘in de koolmijn’ is van Jean Kluger !
Maar verder heeft Tura wel prachtige nummers zelf gemaakt, zoals bijvoorbeeld “het kan niet zijn” en het totaal vergeten “het verleden is weer dichtbij”.
Ik ben geen fan van Tura. Hij heeft soms goede nummers, maar hij zou ze zelf niet mogen zingen. Net zoals Clouseau trouwens, want net zoals Koen Wauters heeft Will een vreselijke zaagstem, die er voor zorgt dat elk nummer net zo saai klinkt als het vorige of het volgende.
Dat merk je ook aan de Turalura’s, dan komen sommige nummers pas echt tot leven.
Ik vind zijn disco-achtige nummers het best. In mijn caravan (da’s dan weer reggae-toestand), hopeloos … De noorderwind vind ik ook goed. De eigentijds Tura is ook al een titteke geleden opgestaan: Flip Kowlier.
Sorry, maar deze keer kan ik niet akkoord gaan. Evenals Sven Gevers ben ik de 40 voorbij. Ik vind Will Tura nog altijd even slecht als 30 jaar geleden. Versta me niet verkeerd. Ik heb alle respect voor ’s mans carriere. Petje af. Maar aan mij is het nog steeds niet besteed. Alleen voor die monumentale versie van Linda door Bart Peeters en Danny Lademacher wil ik een uitzondering maken.
In je laatste alinea daarentegen sla je nagels met koppen. Wat mij betreft mag er gerust een verbod komen op het meer dan 1 draaien van eenzelfde liedje binnen een tijdspanne van 24 uur. Als je wel eens 12 non-stop naar een van de grotere zenders geluisterd hebt, weet je dat zo’n regel ervoor zou zorgen dat er per dag minstens 6 uur vrijkomt om artiesten met een minder grote platenmaatschappij achter zich een kans te geven, alsook genres die nu in het beste geval weggestopt worden in een tijdsblok waarin de meeste mensen het late nieuws bekijken of reeds slapen.
Is ‘t niet om turalura van te worden? Is dit iets om over te schrijven? Zijn de jaren van ontdekking en verzet tegen dagelijkse kost ons geserveerd via ouderen, radio- en TV-zenders, niet onze beste jaren? Is al wat erna komt nog fris en opbeurend te noemen, of glijden we toch maar af naar de middelmatigheid en de hypes van het moment? Een paar liedjes van Tuur kunnen er nog wel door maar textueel blijft het toch allemaal nogal stijf en vooral geschreven naar waar de oren van de fans voor open staan. Bob Dylan is geëvolueerd en dat gaat nog altijd door, den Tuur is als de sterre blijven stille staan, samen met vele dyehard fans. Het zij zo. Eigenlijk geen woorden aan vuil maken.
Dagen gevreesd dat ik te dikwijls en op alles en nog wat reageer maar nu moet me toch een en ander van het hart. De naam van W.T. heeft weer een herinnering in mij bovengehaald, de herinnering aan de uitvaart van koning Boudewijn. W.T. heeft daar gezongen en ik heb alle respect voor hem en voor alle mensen die hij heeft weten te ontroeren. Wel vind ik het nog altijd spijtig dat de liturgie van vóór Vaticanum II volledig van de tafel is geveegd al moet ik toegeven dat grote schoonmaak hoogdringend was. Wat als een blasfemie in mijn oren klonk was op het einde : ” Ruhet wohl ihr heilige Gebeine ” Er werd gezegd dat dit het lievelingslied was van de koning. Een lievelingslied op een uitvaart is sentimentaliteit zoals de knuffels, de foto’s en de ballonnekens. In dit geval kon er zelfs een zwaar misverstand ontstaan. Sommigen hebben misschien zelfs gedacht, dat in de tekst van het slotkoor uit de Johannespassion sprake was over de heiligheid van de koning. In intimiteit mag en moet ons gevoel tot uiting mogen komen, maar niet in het publiek. Als Paulus zegt dat de vrouw moet zwijgen in de kerk dan denk ik dat hij daarmee niet bedoelt dat een mens die als een vrouwelijk lichaam geboren is in het openbaar de mond moet houden. Onder ” vrouw ” kunnen we hier emotie verstaan. Als we in het openbaar spreken moeten we bedachtzaam zijn, rustig en ons richten tot de ” ratio “. Het kwaad dat een emotioneel betoog kan aanrichten weten alle mensen die ooit kritisch blijvend, de toespraak van een demagoog hebben bijgewoond. Dat emotie als vrouwelijk wordt beschouwd en ratio als mannelijk is slechts het gevolg van de culturele invloed op een taal. Ratio en emotie behoren tot ons mens zijn. Geen van beide heeft een meerwaarde. Wel moeten we weten wat we zeggen en ( even belangrijk !) hoe !