Neen ik heb niets tegen het huwelijk, ik ben 7 keer getrouwd, zei ooit een Amerikaanse acteur van wie de naam mij ontglipt…Misschien was het Richard Burton, die trouwde zelfs verschillende keren met dezelfde Elisabeth Taylor. Ik, ik ben dol op verkiezingen en politieke partijen. Daarom stemde ik in de loop van mijn electorale leven voor nagenoeg elke formatie. Al was dat zeker 2 keer omdat ik iets had met een vrouw die op de lijst stond.

Ik bewonder politici. Je moet toch wel euvel moedig zijn om in de huidige omstandigheden naar de gunst van de kiezer te durven dingen. En wat een onzeker bestaan als je verkozen bent, en zetelt, of in een regering raakt. Voortdurend al die kritiek moeten trotseren, puur masochisme. Als ik kon, ik stemde voor hen allemaal.

Mijn moeder had heimwee naar de tijd dat ze mocht panacheren, verschillende naamstemmen uitbrengen op aardige en betrouwbare mensen over de partijgrenzen heen. Lijkt inderdaad een zinvol alternatief voor wie eenvoudigweg goede en beloftevolle politici wil belonen.

Hoe meer, hoe beter

Ik ga dus graag stemmen, hoe meer hoe beter. Voor mij hoeven federale, regionale, lokale en supranationale stembusgangen niet samen te vallen. Als politici van het ene niveau de impact van verkiezingen op een andere instelling zouden relativeren, komt alles goed.

In mijn tijd was federaal stemmen toegelaten vanaf 21 jaar. Ik werkte verdraaid al toen ik voor de eerste keer het rode potlood hanteerde. Om die wachttijd te verkorten, organiseerde ik op school enkele keren een verkiezingssimulatie. En als mijn vader me niet had tegengehouden, was ik als 17jarige lid geworden van een partij.

Extreemlinks

Teneinde mijn stem gemakkelijk te vinden in de uitslagen, opteerde ik van meet af aan voor extreemlinks. Op verkiezingsmaandag las ik in Vooruit dat Amada voor het arrondissement Roeselare-Tielt 43 stemmen had versierd. De mijne was daar dus 1/43ste van.

Bij de volgende electorale gebeurtenis zat ik als dienstplichtige vast in het leger, in de BSD. Ik gaf een volmacht aan mijn vader, om een lijststem uit te brengen op de RAL; ik had een lezing bijgewoond van Ernest Mandel, en was zwaar gecharmeerd door de wijze man. Later bekende mijn vader dat hij RAL niet had gevonden, en dan maar een naamstem uitbracht op een sympathieke BSP’er…

Ik bleef extremistisch stemmen, maar kreeg er genoeg van om altijd tot de losers te behoren. In 1985 gaf ik klein links een laatste kans. Toen bestonden de Verenigde Progressieven, een kartel van alle revolutionairen en vooruitstrevende christen-democraten, van wie 1 vrouw die in de vorige coalitie schepen van lokale radio, kantklossen en beiaardklokken was. Het moest lukken! Lijdzaam zag ik toe hoe het zootje progressieven ver onder de kiesdrempel bleef.

Met plezier gewerkt

Als journalist heb ik met plezier gewerkt op verkiezingsdag, en voorbereidende reportages gemaakt over een of ander electoraal thema. Ik zou niet neen zeggen als ik het verzoek kreeg om het opnieuw te doen. 1 keer ben ik gevraagd om een lijst vol te maken. Ik vond dat ik het niet kon doen. Maar ik hang wel affiches voor het raam. Van verschillende kleuren.

Ik ga met plezier stemmen omdat ik graag mijn mening ventileer, en omdat ik het in die school, parochiezaal, of dat theater, best gezellig vind. Nu neem ik altijd mijn kinderen mee.
De voorzitter van het stembureau en zijn of haar goedgemutste bijzitters hebben croissants en koffie ter beschikking, soms zelfs een krat pils. Kwinkslagen vliegen heen en weer. En ik ontmoet altijd wel een bekende die ik al lang niet meer zag. Gaan stemmen heeft iets aangenaam ouderwets, de zondag met de heilige mis, boodschappen in de VéGé, café De Gilde, Harbalorifa, Opera en Belcanto met Etienne Vanneste, Binnen en Buiten.

1 keer moest ik na de verrichtingen tellen. Ook leuk, al duurde het tot een stuk in de nacht. De broodjes waren lekker. Ik heb toen één stem van de Lijst van de burgemeester overgeheveld naar Nieuwe Gemeentebelangen. De feiten zijn verjaard.

Opstaan voor 13 uur

Daarom kan ik niet tegen electorale zanikers. Omdat ze moeten opstaan voor 13 uur, omdat ze een communiefeest hebben; studenten die het zo erg vinden dat ze een half uur niet kunnen studeren, of naar hun haardstede moeten sporen. Verdomd, onze voorouders hebben gevochten voor het algemeen stemrecht, zelfs hun leven gegeven, het was er maar na de tweede wereldoorlog, gaan we onze dierbare democratie kapotzeurissen?

Bent u ook ontroerd als u een reportage ziet over verkiezingen in een prille democratie? Folkloristisch uitgedoste mensen leggen een dagmars af over berg en dal naar een stemhut, wachten daar uren in de blakende zon voor ze een grappig symbool op hun formulier van krantenformaat inkleuren, en swingen met een inktvlek op hun vinger weer naar huis. Geven wij dat nu op?

Ik laat in afwachting van die heilige democratische hoogdag op 13 juni mijn humeur niet verpesten. Ik hoop van u hetzelfde, lezer. Kies met zorg een partij waar uw overtuiging bij aanleunt, zoek eventueel kandidaten die u om wat voor reden dan ook bevallen. Ga fluitend ter stembureau. En laat de goeien winnen!

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums – mod